حافظ

خواجه شمس‌الدین محمد بن بهاءالدّین حافظ شیرازی (حدود ۷۲۷ – ۷۹۲ هجری قمری برابر با ۷۰۶ - ۷۶۹ هجری شمسی)، شاعر بزرگ سدهٔ هشتم ایران (برابر قرن چهاردهم میلادی) و یکی از سخنوران نامی جهان است. بیش‌تر شعرهای او غزل هستند که به‌غزلیات حافظ شهرت دارند. گرایش حافظ به شیوهٔ سخن‌پردازی خواجوی کرمانی و شباهت شیوهٔ سخنش با او مشهور است او از مهمترین تأثیرگذاران بر شاعران پس از خود شناخته می‌شود. در قرون هجدهم و نوزدهم اشعار او به زبان‌های اروپایی ترجمه شد و نام او بگونه‌ای به‌محافل ادبی جهان غرب نیز راه یافت. هرساله در تاریخ ۲۰ مهرماه مراسم بزرگداشت حافظ در محل آرامگاه او در شیراز با حضور پژوهشگران ایرانی و خارجی برگزار می‌شود. در ایران این روز را روز بزرگداشت حافظ نامیده‌اند.
غزلیات حافظ

غزل ۰۷۰- مردم دیده ما جز به رخت ناظر نیست

[/tabs]

بیشتر بخوانید »
غزلیات حافظ

غزل ۰۷۱- زاهد ظاهرپرست از حال ما آگاه نیست

[/tabs]

بیشتر بخوانید »
غزلیات حافظ

غزل ۰۷۲- راهیست راه عشق که هیچش کناره نیست

[/tabs]

بیشتر بخوانید »
غزلیات حافظ

غزل ۰۷۳- روشن از پرتو رویت نظری نیست که نیست

[/tabs]

بیشتر بخوانید »
غزلیات حافظ

غزل ۰۷۴- حاصل کارگه کون و مکان این همه نیست

[/tabs]

بیشتر بخوانید »
غزلیات حافظ

غزل ۰۷۵- خواب آن نرگس فتان تو بی چیزی نیست

[/tabs]

بیشتر بخوانید »
غزلیات حافظ

غزل ۰۷۶- جز آستان توام در جهان پناهی نیست

[/tabs]

بیشتر بخوانید »
غزلیات حافظ

غزل ۰۷۷- بلبلی برگ گلی خوش رنگ در منقار داشت

[/tabs]

بیشتر بخوانید »
غزلیات حافظ

غزل ۰۷۸- دیدی که یار جز سر جور و ستم نداشت

[/tabs]

بیشتر بخوانید »
غزلیات حافظ

غزل ۰۷۹- کنون که می‌دمد از بوستان نسیم بهشت

[/tabs]

بیشتر بخوانید »
دکمه بازگشت به بالا