حافظ

خواجه شمس‌الدین محمد بن بهاءالدّین حافظ شیرازی (حدود ۷۲۷ – ۷۹۲ هجری قمری برابر با ۷۰۶ - ۷۶۹ هجری شمسی)، شاعر بزرگ سدهٔ هشتم ایران (برابر قرن چهاردهم میلادی) و یکی از سخنوران نامی جهان است. بیش‌تر شعرهای او غزل هستند که به‌غزلیات حافظ شهرت دارند. گرایش حافظ به شیوهٔ سخن‌پردازی خواجوی کرمانی و شباهت شیوهٔ سخنش با او مشهور است او از مهمترین تأثیرگذاران بر شاعران پس از خود شناخته می‌شود. در قرون هجدهم و نوزدهم اشعار او به زبان‌های اروپایی ترجمه شد و نام او بگونه‌ای به‌محافل ادبی جهان غرب نیز راه یافت. هرساله در تاریخ ۲۰ مهرماه مراسم بزرگداشت حافظ در محل آرامگاه او در شیراز با حضور پژوهشگران ایرانی و خارجی برگزار می‌شود. در ایران این روز را روز بزرگداشت حافظ نامیده‌اند.
غزلیات حافظ

غزل ۰۸۰- عیب رندان مکن ای زاهد پاکیزه سرشت

[/tabs]

بیشتر بخوانید »
غزلیات حافظ

غزل ۰۸۱- صبحدم مرغ چمن با گل نوخاسته گفت

علامه قزوینی شرح نوشتاری علامه قزوینی شرح نوشتاری

بیشتر بخوانید »
غزلیات حافظ

غزل ۰۸۲- آن ترک پری چهره که دوش از بر ما رفت

[/tabs]

بیشتر بخوانید »
غزلیات حافظ

غزل ۰۸۳- گر ز دست زلف مشکینت خطایی رفت رفت

[/tabs]

بیشتر بخوانید »
غزلیات حافظ

غزل ۰۸۴- ساقی بیار باده که ماه صیام رفت

[/tabs]

بیشتر بخوانید »
غزلیات حافظ

غزل ۰۸۵- شربتی از لب لعلش نچشیدیم و برفت

[/tabs]

بیشتر بخوانید »
غزلیات حافظ

غزل ۰۸۶- ساقی بیا که یار ز رخ پرده برگرفت

[/tabs]

بیشتر بخوانید »
غزلیات حافظ

غزل ۰۸۷- حسنت به اتفاق ملاحت جهان گرفت

[/tabs]

بیشتر بخوانید »
غزلیات حافظ

غزل ۰۸۸- شنیده‌ام سخنی خوش که پیر کنعان گفت

[/tabs]

بیشتر بخوانید »
غزلیات حافظ

غزل ۰۸۹- یا رب سببی ساز که یارم به سلامت

[/tabs]

بیشتر بخوانید »
دکمه بازگشت به بالا