حافظ

خواجه شمس‌الدین محمد بن بهاءالدّین حافظ شیرازی (حدود ۷۲۷ – ۷۹۲ هجری قمری برابر با ۷۰۶ - ۷۶۹ هجری شمسی)، شاعر بزرگ سدهٔ هشتم ایران (برابر قرن چهاردهم میلادی) و یکی از سخنوران نامی جهان است. بیش‌تر شعرهای او غزل هستند که به‌غزلیات حافظ شهرت دارند. گرایش حافظ به شیوهٔ سخن‌پردازی خواجوی کرمانی و شباهت شیوهٔ سخنش با او مشهور است او از مهمترین تأثیرگذاران بر شاعران پس از خود شناخته می‌شود. در قرون هجدهم و نوزدهم اشعار او به زبان‌های اروپایی ترجمه شد و نام او بگونه‌ای به‌محافل ادبی جهان غرب نیز راه یافت. هرساله در تاریخ ۲۰ مهرماه مراسم بزرگداشت حافظ در محل آرامگاه او در شیراز با حضور پژوهشگران ایرانی و خارجی برگزار می‌شود. در ایران این روز را روز بزرگداشت حافظ نامیده‌اند.
غزلیات حافظ

غزل ۰۹۰- ای هدهد صبا به سبا می‌فرستمت

[/tabs]

بیشتر بخوانید »
غزلیات حافظ

غزل ۰۹۱- ای غایب از نظر به خدا می‌سپارمت

[/tabs]

بیشتر بخوانید »
غزلیات حافظ

غزل ۰۹۲- میر من خوش می‌روی کاندر سر و پا میرمت

[/tabs]

بیشتر بخوانید »
غزلیات حافظ

غزل ۰۹۳- چه لطف بود که ناگاه رشحه قلمت

[/tabs]

بیشتر بخوانید »
غزلیات حافظ

غزل ۰۹۴- زان یار دلنوازم شکریست با شکایت

[/tabs]

بیشتر بخوانید »
غزلیات حافظ

غزل ۰۹۵- مدامم مست می‌دارد نسیم جعد گیسویت

[/tabs]

بیشتر بخوانید »
غزلیات حافظ

غزل ۰۹۶- درد ما را نیست درمان الغیاث

[/tabs]

بیشتر بخوانید »
غزلیات حافظ

غزل ۰۹۷- تویی که بر سر خوبان کشوری چون تاج

[/tabs]

بیشتر بخوانید »
غزلیات حافظ

غزل ۰۹۸- اگر به مذهب تو خون عاشق است مباح

[/tabs]

بیشتر بخوانید »
غزلیات حافظ

غزل ۰۹۹- دل من در هوای روی فرخ

[/tabs]

بیشتر بخوانید »
دکمه بازگشت به بالا