حافظ

خواجه شمس‌الدین محمد بن بهاءالدّین حافظ شیرازی (حدود ۷۲۷ – ۷۹۲ هجری قمری برابر با ۷۰۶ - ۷۶۹ هجری شمسی)، شاعر بزرگ سدهٔ هشتم ایران (برابر قرن چهاردهم میلادی) و یکی از سخنوران نامی جهان است. بیش‌تر شعرهای او غزل هستند که به‌غزلیات حافظ شهرت دارند. گرایش حافظ به شیوهٔ سخن‌پردازی خواجوی کرمانی و شباهت شیوهٔ سخنش با او مشهور است او از مهمترین تأثیرگذاران بر شاعران پس از خود شناخته می‌شود. در قرون هجدهم و نوزدهم اشعار او به زبان‌های اروپایی ترجمه شد و نام او بگونه‌ای به‌محافل ادبی جهان غرب نیز راه یافت. هرساله در تاریخ ۲۰ مهرماه مراسم بزرگداشت حافظ در محل آرامگاه او در شیراز با حضور پژوهشگران ایرانی و خارجی برگزار می‌شود. در ایران این روز را روز بزرگداشت حافظ نامیده‌اند.
غزلیات حافظ

غزل ۰۶۰- آن پیک نامور که رسید از دیار دوست

[/tabs]

بیشتر بخوانید »
غزلیات حافظ

غزل ۰۶۱- صبا اگر گذری افتدت به کشور دوست

[/tabs]

بیشتر بخوانید »
غزلیات حافظ

غزل ۰۶۲- مرحبا ای پیک مشتاقان بده پیغام دوست

[/tabs]

بیشتر بخوانید »
غزلیات حافظ

غزل ۰۶۳- روی تو کس ندید و هزارت رقیب هست

[/tabs]

بیشتر بخوانید »
غزلیات حافظ

غزل ۰۶۴- اگر چه عرض هنر پیش یار بی‌ادبیست

[/tabs]

بیشتر بخوانید »
غزلیات حافظ

غزل ۰۶۵- خوشتر ز عیش و صحبت و باغ و بهار چیست

[/tabs]

بیشتر بخوانید »
غزلیات حافظ

غزل ۰۶۶- بنال بلبل اگر با منت سر یاریست

[/tabs]

بیشتر بخوانید »
غزلیات حافظ

غزل ۰۶۷- یا رب این شمع دل افروز ز کاشانه کیست

[/tabs]

بیشتر بخوانید »
غزلیات حافظ

غزل ۰۶۸- ماهم این هفته برون رفت و به چشمم سالیست

[/tabs]

بیشتر بخوانید »
غزلیات حافظ

غزل ۰۶۹- کس نیست که افتاده آن زلف دوتا نیست

[/tabs]

بیشتر بخوانید »
دکمه بازگشت به بالا