حافظ

خواجه شمس‌الدین محمد بن بهاءالدّین حافظ شیرازی (حدود ۷۲۷ – ۷۹۲ هجری قمری برابر با ۷۰۶ - ۷۶۹ هجری شمسی)، شاعر بزرگ سدهٔ هشتم ایران (برابر قرن چهاردهم میلادی) و یکی از سخنوران نامی جهان است. بیش‌تر شعرهای او غزل هستند که به‌غزلیات حافظ شهرت دارند. گرایش حافظ به شیوهٔ سخن‌پردازی خواجوی کرمانی و شباهت شیوهٔ سخنش با او مشهور است او از مهمترین تأثیرگذاران بر شاعران پس از خود شناخته می‌شود. در قرون هجدهم و نوزدهم اشعار او به زبان‌های اروپایی ترجمه شد و نام او بگونه‌ای به‌محافل ادبی جهان غرب نیز راه یافت. هرساله در تاریخ ۲۰ مهرماه مراسم بزرگداشت حافظ در محل آرامگاه او در شیراز با حضور پژوهشگران ایرانی و خارجی برگزار می‌شود. در ایران این روز را روز بزرگداشت حافظ نامیده‌اند.
غزلیات حافظ

غزل ۰۵۰- به دام زلف تو دل مبتلای خویشتن است

علامه قزوینی شرح نوشتاری علامه قزوینی شرح نوشتاری

بیشتر بخوانید »
غزلیات حافظ

غزل ۰۵۱- لعل سیراب به خون تشنه لب یار من است

[/tabs]

بیشتر بخوانید »
غزلیات حافظ

غزل ۰۵۲- روزگاریست که سودای بتان دین من است

[/tabs]

بیشتر بخوانید »
غزلیات حافظ

غزل ۰۵۳- منم که گوشه میخانه خانقاه من است

علامه قزوینی شرح نوشتاری علامه قزوینی شرح نوشتاری

بیشتر بخوانید »
غزلیات حافظ

غزل ۰۵۴- ز گریه مردم چشمم نشسته در خون است

علامه قزوینی شرح نوشتاری علامه قزوینی شرح نوشتاری

بیشتر بخوانید »
غزلیات حافظ

غزل ۰۵۵- خم زلف تو دام کفر و دین است

علامه قزوینی شرح نوشتاری علامه قزوینی شرح نوشتاری

بیشتر بخوانید »
غزلیات حافظ

غزل ۰۵۶- دل سراپرده محبت اوست

علامه قزوینی شرح نوشتاری علامه قزوینی شرح نوشتاری

بیشتر بخوانید »
غزلیات حافظ

غزل ۰۵۷- آن سیه چرده که شیرینی عالم با اوست

[/tabs]

بیشتر بخوانید »
غزلیات حافظ

غزل ۰۵۸- سر ارادت ما و آستان حضرت دوست

[/tabs]

بیشتر بخوانید »
غزلیات حافظ

غزل ۰۵۹- دارم امید عاطفتی از جانب دوست

[/tabs]

بیشتر بخوانید »
دکمه بازگشت به بالا