حافظ

خواجه شمس‌الدین محمد بن بهاءالدّین حافظ شیرازی (حدود ۷۲۷ – ۷۹۲ هجری قمری برابر با ۷۰۶ - ۷۶۹ هجری شمسی)، شاعر بزرگ سدهٔ هشتم ایران (برابر قرن چهاردهم میلادی) و یکی از سخنوران نامی جهان است. بیش‌تر شعرهای او غزل هستند که به‌غزلیات حافظ شهرت دارند. گرایش حافظ به شیوهٔ سخن‌پردازی خواجوی کرمانی و شباهت شیوهٔ سخنش با او مشهور است او از مهمترین تأثیرگذاران بر شاعران پس از خود شناخته می‌شود. در قرون هجدهم و نوزدهم اشعار او به زبان‌های اروپایی ترجمه شد و نام او بگونه‌ای به‌محافل ادبی جهان غرب نیز راه یافت. هرساله در تاریخ ۲۰ مهرماه مراسم بزرگداشت حافظ در محل آرامگاه او در شیراز با حضور پژوهشگران ایرانی و خارجی برگزار می‌شود. در ایران این روز را روز بزرگداشت حافظ نامیده‌اند.
غزلیات حافظ

غزل ۰۴۰- المنه لله که در میکده باز است

علامه قزوینی شرح نوشتاری علامه قزوینی شرح نوشتاری

بیشتر بخوانید »
غزلیات حافظ

غزل ۰۴۱- اگر چه باده فرح بخش و باد گل‌بیز است

علامه قزوینی شرح نوشتاری علامه قزوینی شرح نوشتاری

بیشتر بخوانید »
غزلیات حافظ

غزل ۰۴۲- حال دل با تو گفتنم هوس است

علامه قزوینی شرح نوشتاری علامه قزوینی شرح نوشتاری

بیشتر بخوانید »
غزلیات حافظ

غزل ۰۴۳- صحن بستان ذوق بخش و صحبت یاران خوش است

علامه قزوینی شرح نوشتاری علامه قزوینی شرح نوشتاری

بیشتر بخوانید »
غزلیات حافظ

غزل ۰۴۴- کنون که بر کف گل جام باده صاف است

علامه قزوینی شرح نوشتاری علامه قزوینی شرح نوشتاری

بیشتر بخوانید »
غزلیات حافظ

غزل ۰۴۵- در این زمانه رفیقی که خالی از خلل است

علامه قزوینی شرح نوشتاری علامه قزوینی شرح نوشتاری

بیشتر بخوانید »
غزلیات حافظ

غزل ۰۴۶- گل در بر و می در کف و معشوق به کام است

علامه قزوینی شرح نوشتاری علامه قزوینی شرح نوشتاری

بیشتر بخوانید »
غزلیات حافظ

غزل ۰۴۷- به کوی میکده هر سالکی که ره دانست

علامه قزوینی شرح نوشتاری علامه قزوینی شرح نوشتاری

بیشتر بخوانید »
غزلیات حافظ

غزل ۰۴۸- صوفی از پرتو می راز نهانی دانست

علامه قزوینی شرح نوشتاری علامه قزوینی شرح نوشتاری

بیشتر بخوانید »
غزلیات حافظ

غزل ۰۴۹- روضه خلد برین خلوت درویشان است

علامه قزوینی شرح نوشتاری علامه قزوینی شرح نوشتاری

بیشتر بخوانید »
دکمه بازگشت به بالا