حافظ

خواجه شمس‌الدین محمد بن بهاءالدّین حافظ شیرازی (حدود ۷۲۷ – ۷۹۲ هجری قمری برابر با ۷۰۶ - ۷۶۹ هجری شمسی)، شاعر بزرگ سدهٔ هشتم ایران (برابر قرن چهاردهم میلادی) و یکی از سخنوران نامی جهان است. بیش‌تر شعرهای او غزل هستند که به‌غزلیات حافظ شهرت دارند. گرایش حافظ به شیوهٔ سخن‌پردازی خواجوی کرمانی و شباهت شیوهٔ سخنش با او مشهور است او از مهمترین تأثیرگذاران بر شاعران پس از خود شناخته می‌شود. در قرون هجدهم و نوزدهم اشعار او به زبان‌های اروپایی ترجمه شد و نام او بگونه‌ای به‌محافل ادبی جهان غرب نیز راه یافت. هرساله در تاریخ ۲۰ مهرماه مراسم بزرگداشت حافظ در محل آرامگاه او در شیراز با حضور پژوهشگران ایرانی و خارجی برگزار می‌شود. در ایران این روز را روز بزرگداشت حافظ نامیده‌اند.
غزلیات حافظ

غزل ۰۳۰- زلفت هزار دل به یکی تار مو ببست

علامه قزوینی شرح نوشتاری علامه قزوینی شرح نوشتاری

بیشتر بخوانید »
غزلیات حافظ

غزل ۰۳۱- آن شب قدری که گویند اهل خلوت امشب است

علامه قزوینی شرح نوشتاری علامه قزوینی شرح نوشتاری

بیشتر بخوانید »
غزلیات حافظ

غزل ۰۳۲- خدا چو صورت ابروی دلگشای تو بست

علامه قزوینی شرح نوشتاری علامه قزوینی شرح نوشتاری

بیشتر بخوانید »
غزلیات حافظ

غزل ۰۳۳- خلوت گزیده را به تماشا چه حاجت است

علامه قزوینی شرح نوشتاری علامه قزوینی شرح نوشتاری

بیشتر بخوانید »
غزلیات حافظ

غزل ۰۳۴- رواق منظر چشم من آشیانه توست

علامه قزوینی شرح نوشتاری علامه قزوینی شرح نوشتاری

بیشتر بخوانید »
غزلیات حافظ

غزل ۰۳۵- برو به کار خود ای واعظ این چه فریادست

علامه قزوینی شرح نوشتاری علامه قزوینی شرح نوشتاری

بیشتر بخوانید »
غزلیات حافظ

غزل ۰۳۶- تا سر زلف تو در دست نسیم افتادست

علامه قزوینی شرح نوشتاری علامه قزوینی شرح نوشتاری

بیشتر بخوانید »
غزلیات حافظ

غزل ۰۳۷- بیا که قصر امل سخت سست بنیادست

علامه قزوینی شرح نوشتاری علامه قزوینی شرح نوشتاری

بیشتر بخوانید »
غزلیات حافظ

غزل ۰۳۸- بی مهر رخت روز مرا نور نماندست

علامه قزوینی شرح نوشتاری علامه قزوینی شرح نوشتاری

بیشتر بخوانید »
غزلیات حافظ

غزل ۰۳۹- باغ مرا چه حاجت سرو و صنوبر است

علامه قزوینی شرح نوشتاری علامه قزوینی شرح نوشتاری

بیشتر بخوانید »
دکمه بازگشت به بالا