غزلیات
-
غزل شمارهٔ ۳۱۸۰
اخلائی! اخلائی! صفونی عند مولایی و قولوا ان ادوایی قد استولت لافنایی اخلایی اخلایی، مرا جانیست سودایی چو طوفان بر…
بیشتر بخوانید » -
غزل شمارهٔ ۳۱۷۹
این طریق دارهم یا سندی و سیدی اهد الی وصالهم، ذبت منالتباعد ای که به قصد نیمشب بسته نقاب آمدی…
بیشتر بخوانید » -
غزل شمارهٔ ۳۱۷۸
در دل من پردهٔ نو میزنی ای دل و ای دیده و ای روشنی پرده توی وز پس پرده توی…
بیشتر بخوانید » -
غزل شمارهٔ ۳۱۷۷
آدمیی، آدمیی، آدمی بسته دمی، زانک نهٔ آن دمی آدمیی را همه در خود بسوز آن دمیی باش اگر محرمی…
بیشتر بخوانید » -
غزل شمارهٔ ۳۱۷۶
کردم با کان گهر آشتی کردم با قرص قمر آشتی خمرهٔ سرکه ز شکر صلح خواست شکر که پذرفت شکر…
بیشتر بخوانید » -
غزل شمارهٔ ۳۱۷۵
کار به پیری و جوانیستی پیر بمردی و جوان زیستی بانگ خر نفست اگر کم شدی دعوت عقل تو مسیحیستی…
بیشتر بخوانید » -
غزل شمارهٔ ۳۱۷۴
صد دل و صد جان بدمی دادمی وز جهت دادن جان شادمی ور تن من خاک بدی این نفس جمله…
بیشتر بخوانید » -
غزل شمارهٔ ۳۱۷۳
باده ده، ای ساقی هر متقی بادهٔ شاهنشهی راوقی جام سخن بخش که از تف او گردد دیوار سیه منطقی…
بیشتر بخوانید » -
غزل شمارهٔ ۳۱۷۲
ای که ازین تنگ قفس میپری رخت به بالای فلک میبری زندگی تازه ببین بعد ازین چند ازین زندگی سرسری؟!…
بیشتر بخوانید » -
غزل شمارهٔ ۳۱۷۱
خشم مرو خواجه! پشیمان شوی جمع نشین، ورنه پریشان شوی طیره مشو خیره مرو زین چمن ورنه چو جغدان سوی…
بیشتر بخوانید »
