مقطعات حافظحافظ

قطعه ۱۴- دل منه بر دنیی و اسباب او

دل منه بر دنیی و اسباب اوزانکه از وی کس وفاداری ندید
کس عسل بی‌نیش از این دکان نخوردکس رطب بی‌خار از این بستان نچید
هر به ایامی چراغی بر فروختچون تمام افروخت بادش دردمید
بی تکلف هر که دل بر وی نهادچون بدیدی خصم خود می‌پرورید
شاه غازی خسرو گیتی‌ستانآنکه از شمشیر او خون می‌چکید
گه به یک حمله سپاهی می‌شکستگه به هویی قلبگاهی می‌درید
از نهیبش پنجه می‌افکند شیردر بیابان نام او چون می‌شنید
سروران را بی‌سبب می‌کرد حبسگردنان را بی‌خطر سر می‌برید
عاقبت شیراز و تبریز و عراقچون مسخر کرد وقتش در رسید
آنکه روشن بد جهان‌بینش بدومیل در چشم جهان‌بینش کشید

حافظ

خواجه شمس‌الدین محمد بن بهاءالدّین حافظ شیرازی (حدود ۷۲۷ – ۷۹۲ هجری قمری برابر با ۷۰۶ - ۷۶۹ هجری شمسی)، شاعر بزرگ سدهٔ هشتم ایران (برابر قرن چهاردهم میلادی) و یکی از سخنوران نامی جهان است. بیش‌تر شعرهای او غزل هستند که به‌غزلیات حافظ شهرت دارند. گرایش حافظ به شیوهٔ سخن‌پردازی خواجوی کرمانی و شباهت شیوهٔ سخنش با او مشهور است او از مهمترین تأثیرگذاران بر شاعران پس از خود شناخته می‌شود. در قرون هجدهم و نوزدهم اشعار او به زبان‌های اروپایی ترجمه شد و نام او بگونه‌ای به‌محافل ادبی جهان غرب نیز راه یافت. هرساله در تاریخ ۲۰ مهرماه مراسم بزرگداشت حافظ در محل آرامگاه او در شیراز با حضور پژوهشگران ایرانی و خارجی برگزار می‌شود. در ایران این روز را روز بزرگداشت حافظ نامیده‌اند.

نوشته های مشابه

یک دیدگاه

  1. تمام قطعه به جز بیت آخر در باره ی شیخ مبارزالدین محمد بن مظفر{ امیر مبارزالدین } است که چه خونریزی ها کرد و ظلمها

    بیت آنتهایی بهایی ست که می پردازد ، به دست پسرش شاه شجاع کور میشود{چشمهایش را میل می کشند} و پس از مدتی می میرد ، طریقه ی میل کشیدن هم بدین صورت بوده که میله ی آهنی را در کوره آتش سرخ می کردند و به چشم محکوم نزدیک میکردند تا کاسه ی چشم از حرارت پخته شود.

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد.

دکمه بازگشت به بالا