غزلیات
-
غزل شمارهٔ ۳۵۰
ز بعد وقت نومیدی امیدیست به زیر کوری اندر سینه دیدیست نبینی نور چون دانی تو کوری سیه نادیده کی…
بیشتر بخوانید » -
غزل شمارهٔ ۳۴۹
مبر رنج ای برادر خواجه سختست به وقت داد و بخشش شوربختست اگر چه باغ را نیمی گرفتهست ولیکن سخت…
بیشتر بخوانید » -
غزل شمارهٔ ۳۴۸
صدایی کز کمان آید نذیریست که اغلب با صدایش زخم تیریست مؤثر را نگر در آب آثار کاثر جستن عصای…
بیشتر بخوانید » -
غزل شمارهٔ ۳۴۷
قرار زندگانی آن نگارست کز او آن بیقراری برقرارست مرا سودای تو دامن گرفتهست که این سودا نه آن سودای…
بیشتر بخوانید » -
غزل شمارهٔ ۳۴۶
شنیدم مر مرا لطفت دعا گفت برای بنده خود لطفها گفت چه گویم من مکافات تو ای جان که نیکی…
بیشتر بخوانید » -
غزل شمارهٔ ۳۴۵
بگو ای یار همراز این چه شیوهست دگرگون گشتهای باز این چه شیوهست عجب ترک خوش رنگ این چه رنگست…
بیشتر بخوانید » -
غزل شمارهٔ ۳۴۴
به جان تو که سوگند عظیمست که جانم بیتو دربند عظیمست اگر چه خضر سیرآب حیاتست به لعلت آرزومند عظیمست…
بیشتر بخوانید » -
غزل شمارهٔ ۳۴۳
ز همراهان جدایی مصلحت نیست سفر بیروشنایی مصلحت نیست چو ملک و پادشاهی دیده باشی پس شاهی گدایی مصلحت نیست…
بیشتر بخوانید » -
غزل شمارهٔ ۳۴۲
مرا چون تا قیامت یار اینست خراب و مست باشم کار اینست ز کار و کسب ماندم کسبم اینست رخا…
بیشتر بخوانید » -
غزل شمارهٔ ۳۴۱
بیا کامروز ما را روز عیدست از این پس عیش و عشرت بر مزیدست بزن دستی بگو کامروز شادیست که…
بیشتر بخوانید »
