مولانا جلال‌الدین محمد بلخی

جلال‌الدین محمد بلخی معروف به مولوی و مولانا و رومی (‎۶ ربیع‌الاول ۶۰۴، بلخ، یا وخش، – ۵ جمادی‌الثانی ۶۷۲ هجری قمری، قونیه) (۱۵ مهر ۵۸۶ - ۴ دی ۶۵۲ هجری شمسی) از مشهورترین شاعران ایرانی‌تبار پارسی‌گوی است. نام کامل وی «محمد ابن محمد ابن حسین حسینی خطیبی بکری بلخی» بوده و در دوران حیات به القاب «جلال‌الدین»، «خداوندگار» و «مولانا خداوندگار» نامیده می‌شده‌است. در قرن‌های بعد (ظاهراً از قرن ۹) القاب «مولوی»، «مولانا»، «مولوی رومی» و «ملای رومی» برای وی به کار رفته‌است و از برخی از اشعارش تخلص او را «خاموش» و «خَموش» و «خامُش» دانسته‌اند. زبان مادری وی پارسی بوده است.
دیوان شمس

رباعی شمارهٔ ۱۶۶۵

آنی که به صد شفاعت و صد زاری بر پات یکی بوسه دهم نگذاری گر آب دهی مرا اگر آتش…

بیشتر بخوانید »
دیوان شمس

رباعی شمارهٔ ۱۶۶۴

آنی که بر دلشدگان دیر آئی وانگاه چو آئی نفسی سیر آئی گاه آهو و گه به صورت شیر آئی…

بیشتر بخوانید »
دیوان شمس

رباعی شمارهٔ ۱۶۶۳

آنی تو که در صومعه مستم داری در کعبه نشسته بت‌پرستم داری بر نیک و بد تو مر مرا دستی…

بیشتر بخوانید »
دیوان شمس

رباعی شمارهٔ ۱۶۶۲

آن میوه توئی که نادر ایامی بتوان خوردن هزار من در خامی بر ما مپسند هجر و دشمن کامی کاخر…

بیشتر بخوانید »
دیوان شمس

رباعی شمارهٔ ۱۶۶۱

آن ظلم رسیده‌ای که دادش دادی وانغمزده‌ای که جام شادش دادی آن بادهٔ اولین فراموشش شد گر باز نمی‌دهی چه…

بیشتر بخوانید »
دیوان شمس

رباعی شمارهٔ ۱۶۶۰

آن روی ترش نگر چو قندستانی وان چشم خوشش نگر چو هندوستانی پیش قد او صف زده سروستانی پیش کف…

بیشتر بخوانید »
دیوان شمس

رباعی شمارهٔ ۱۶۵۹

آن روز که دیوانه سر و سودائی در سلسلهٔ دولتیان می‌آئی امروز از آن سلسله زان محرومی کامروز تو عاقلی…

بیشتر بخوانید »
دیوان شمس

رباعی شمارهٔ ۱۶۵۸

آن رطل گران را اگر ارزان کنیی اجزای جهان را همگی جان کنیی ور زان لب خیره شکرافشان کنیی که…

بیشتر بخوانید »
دیوان شمس

رباعی شمارهٔ ۱۶۵۷

آن را که نکرد ز هر سود ایساقی آن زهر نبود می نمود ایساقی چون بود رونده شد نبود ایساقی…

بیشتر بخوانید »
دیوان شمس

رباعی شمارهٔ ۱۶۵۶

آن دل که به یاد خود صبورش کردی نزدیکتر تو شد چو دورش کردی در ساغر ما ز هر تغافل…

بیشتر بخوانید »
دکمه بازگشت به بالا