مولانا جلال‌الدین محمد بلخی

جلال‌الدین محمد بلخی معروف به مولوی و مولانا و رومی (‎۶ ربیع‌الاول ۶۰۴، بلخ، یا وخش، – ۵ جمادی‌الثانی ۶۷۲ هجری قمری، قونیه) (۱۵ مهر ۵۸۶ - ۴ دی ۶۵۲ هجری شمسی) از مشهورترین شاعران ایرانی‌تبار پارسی‌گوی است. نام کامل وی «محمد ابن محمد ابن حسین حسینی خطیبی بکری بلخی» بوده و در دوران حیات به القاب «جلال‌الدین»، «خداوندگار» و «مولانا خداوندگار» نامیده می‌شده‌است. در قرن‌های بعد (ظاهراً از قرن ۹) القاب «مولوی»، «مولانا»، «مولوی رومی» و «ملای رومی» برای وی به کار رفته‌است و از برخی از اشعارش تخلص او را «خاموش» و «خَموش» و «خامُش» دانسته‌اند. زبان مادری وی پارسی بوده است.
دیوان شمس

رباعی شمارهٔ ۱۸۶۵

در عشق تو خون دیده بارید بسی جان در تن من ز غم بنالید بسی آگاه نی ز حالم ای…

بیشتر بخوانید »
دیوان شمس

رباعی شمارهٔ ۱۸۶۴

در عشق تو خون دیده بارید بسی جان در تن من ز غم بنالید بسی آگاه نی ز حالم ای…

بیشتر بخوانید »
دیوان شمس

رباعی شمارهٔ ۱۸۶۳

در عالم حسن اینت سلطان که توئی در خطهٔ لطف شهره برهان که توئی در قالب عاشقان بی‌جان گشته انصاف…

بیشتر بخوانید »
دیوان شمس

رباعی شمارهٔ ۱۸۶۲

در زیر غزل‌ها و نفیر و زاری دردیست مرا ز چهره‌های ناری هرچند که رسم دلبریهاش خوشست کو آن خوشی‌ئیکه…

بیشتر بخوانید »
دیوان شمس

رباعی شمارهٔ ۱۸۶۱

در زهد اگر موسی و هارون آئی وانگاه چو جبرئیل بیرون آئی از صورت زهد خود چه مقصود ترا در…

بیشتر بخوانید »
دیوان شمس

رباعی شمارهٔ ۱۸۶۰

در روزه چو از طبع دمی پاک شوی اندر پی پاکان تو بر افلاک شوی از سوزش روزه نور گردی…

بیشتر بخوانید »
دیوان شمس

رباعی شمارهٔ ۱۸۵۹

در دل نگذارمت که افگار شوی در دیده ندارمت که بس خار شوی در جان کنمت جای نه در دیده…

بیشتر بخوانید »
دیوان شمس

رباعی شمارهٔ ۱۸۵۸

در دل نگذشت کز دلم بگذاری یا رخت فتاده در گلم بگذاری بسیار زدم لاف تو با دشمن و دوست…

بیشتر بخوانید »
دیوان شمس

رباعی شمارهٔ ۱۸۵۷

در دست اجل چو درنهم من پائی در کتم عدم در افکنم غوغائی حیران گردد عدم که هرگز جائی در…

بیشتر بخوانید »
دیوان شمس

رباعی شمارهٔ ۱۸۵۶

در خاک اگر رفت تن بیجانی جان بر فلک افرازد و شاذروانی در خاک بنفشه‌ای بپایید و برست چون برندهد…

بیشتر بخوانید »
دکمه بازگشت به بالا