مولانا جلال‌الدین محمد بلخی

جلال‌الدین محمد بلخی معروف به مولوی و مولانا و رومی (‎۶ ربیع‌الاول ۶۰۴، بلخ، یا وخش، – ۵ جمادی‌الثانی ۶۷۲ هجری قمری، قونیه) (۱۵ مهر ۵۸۶ - ۴ دی ۶۵۲ هجری شمسی) از مشهورترین شاعران ایرانی‌تبار پارسی‌گوی است. نام کامل وی «محمد ابن محمد ابن حسین حسینی خطیبی بکری بلخی» بوده و در دوران حیات به القاب «جلال‌الدین»، «خداوندگار» و «مولانا خداوندگار» نامیده می‌شده‌است. در قرن‌های بعد (ظاهراً از قرن ۹) القاب «مولوی»، «مولانا»، «مولوی رومی» و «ملای رومی» برای وی به کار رفته‌است و از برخی از اشعارش تخلص او را «خاموش» و «خَموش» و «خامُش» دانسته‌اند. زبان مادری وی پارسی بوده است.
دیوان شمس

رباعی شمارهٔ ۱۷۶۵

امروز بیا که سخت آراسته‌ای گوئی ز میان حسن برخاسته‌ای بر چرخ برآی ماه را گوش بمال در باغ درآ…

بیشتر بخوانید »
دیوان شمس

رباعی شمارهٔ ۱۷۶۴

ای یار گرفتهٔ شراب آمیزی برخیزد رستخیز چون برخیزی می‌ریز شراب را که خوش می‌ریزی چون خویش چنین شدی چرا…

بیشتر بخوانید »
دیوان شمس

رباعی شمارهٔ ۱۷۶۳

ای هیزم تو خشک نگردد روزی تا تو فتد ز آتش دلسوزی تا خرقهٔ تن دری تو بی‌دل سوزی عشق…

بیشتر بخوانید »
دیوان شمس

رباعی شمارهٔ ۱۷۶۲

ای نور دل و دیده و جانم چونی وی آرزوی هر دو جهانم چونی من بی‌لب لعل تو چنانم که…

بیشتر بخوانید »
دیوان شمس

رباعی شمارهٔ ۱۷۶۱

ای نفس عجب که با دلم همنفسی من بندهٔ آن صبح که خندان برسی ای در دل شب چو روز…

بیشتر بخوانید »
دیوان شمس

رباعی شمارهٔ ۱۷۶۰

این عرصه که عرض آن ندارد طولی بگذار عمارتش بهر مجهولی پولیست جهان که قیمتش نیست جوی یا هست رباطی…

بیشتر بخوانید »
دیوان شمس

رباعی شمارهٔ ۱۷۵۹

ای نسخهٔ نامهٔ الهی که توئی وی آینهٔ جمال شاهی که توئی بیرون ز تو نیست هرچه در عالم هست…

بیشتر بخوانید »
دیوان شمس

رباعی شمارهٔ ۱۷۵۸

ای نرگس بی‌چشم و دهن حیرانی در روی عروسان چمن حیرانی نی در غلطم تو با عروسان چمن ز اندیشهٔ…

بیشتر بخوانید »
دیوان شمس

رباعی شمارهٔ ۱۷۵۷

این شاخ شکوفه بارگیرد روزی وین باز طلب شکار گیرد روزی می‌آید و میرود خیالش بر تو تا چند رود…

بیشتر بخوانید »
دیوان شمس

رباعی شمارهٔ ۱۷۵۶

ای موسی ما به طور سینا رفتی وز ظاهر ما و باطن ما رفتی تو سرد نگشته‌ای از آن گرمیها…

بیشتر بخوانید »
دکمه بازگشت به بالا