حافظ

خواجه شمس‌الدین محمد بن بهاءالدّین حافظ شیرازی (حدود ۷۲۷ – ۷۹۲ هجری قمری برابر با ۷۰۶ - ۷۶۹ هجری شمسی)، شاعر بزرگ سدهٔ هشتم ایران (برابر قرن چهاردهم میلادی) و یکی از سخنوران نامی جهان است. بیش‌تر شعرهای او غزل هستند که به‌غزلیات حافظ شهرت دارند. گرایش حافظ به شیوهٔ سخن‌پردازی خواجوی کرمانی و شباهت شیوهٔ سخنش با او مشهور است او از مهمترین تأثیرگذاران بر شاعران پس از خود شناخته می‌شود. در قرون هجدهم و نوزدهم اشعار او به زبان‌های اروپایی ترجمه شد و نام او بگونه‌ای به‌محافل ادبی جهان غرب نیز راه یافت. هرساله در تاریخ ۲۰ مهرماه مراسم بزرگداشت حافظ در محل آرامگاه او در شیراز با حضور پژوهشگران ایرانی و خارجی برگزار می‌شود. در ایران این روز را روز بزرگداشت حافظ نامیده‌اند.
حافظ

غزل ۰۱۰- دوش از مسجد سوی میخانه آمد پیر ما

بیشتر بخوانید »
حافظ

غزل ۰۱۱- ساقی به نور باده برافروز جام ما

بیشتر بخوانید »
حافظ

غزل ۰۱۲- ای فروغ ماه حسن از روی رخشان شما

بیشتر بخوانید »
حافظ

غزل ۰۱۳- می‌دمد صبح و کله بست سحاب

بیشتر بخوانید »
حافظ

غزل ۰۱۴- گفتم ای سلطان خوبان رحم کن بر این غریب

بیشتر بخوانید »
حافظ

غزل ۰۱۵- ای شاهد قدسی که کشد بند نقابت

علامه قزوینیشرح نوشتاری

بیشتر بخوانید »
غزلیات حافظ

غزل ۰۱۶- خمی که ابروی شوخ تو در کمان انداخت

علامه قزوینی شرح نوشتاری علامه قزوینی شرح نوشتاری

بیشتر بخوانید »
غزلیات حافظ

غزل ۰۱۷- سینه از آتش دل در غم جانانه بسوخت

علامه قزوینی شرح نوشتاری علامه قزوینی شرح نوشتاری

بیشتر بخوانید »
غزلیات حافظ

غزل ۰۱۸- ساقیا آمدن عید مبارک بادت

علامه قزوینی شرح نوشتاری علامه قزوینی شرح نوشتاری

بیشتر بخوانید »
غزلیات حافظ

غزل ۰۱۹- ای نسیم سحر آرامگه یار کجاست

علامه قزوینی شرح نوشتاری علامه قزوینی شرح نوشتاری

بیشتر بخوانید »
دکمه بازگشت به بالا