| ز دست کوته خود زیر بارم | که از بالابلندان شرمسارم |
| مگر زنجیر مویی گیردم دست | وگر نه سر به شیدایی برآرم |
| ز چشم من بپرس اوضاع گردون | که شب تا روز اختر میشمارم |
| بدین شکرانه میبوسم لب جام | که کرد آگه ز راز روزگارم |
| اگر گفتم دعای می فروشان | چه باشد حق نعمت میگزارم |
| من از بازوی خود دارم بسی شکر | که زور مردم آزاری ندارم |
| سری دارم چو حافظ مست لیکن | به لطف آن سری امیدوارم |