رباعی شمارهٔ ۷۸۵ گر صبر کنم دل از غمت تنگ آید ور فاش کنم حسود در چنگ آید پرهیز کنم که شیشه بر سنگ آید گوئی که ز عشق ما ترا ننگ آید
