رباعی شمارهٔ ۱۶۴۸ هین نوبت صبر آمد و ماه روزه روزی دو مگو ز کاسه و از کوزه بر خوان فلک گردد پی دریوزه تا پنبهٔ جان باز رهد از غوزه
