رباعی شمارهٔ ۱۵۶۱ چون پاک شد از رنگ خودی سینهٔ تو خودبین گردی ز یار دیرینهٔ تو بیآینه روی خویش نتوان دیدن در یاد نگر که اوست آئینه تو