رباعی شمارهٔ ۱۵۱۵ من کی خندم تات نبینم خندان جان بندهٔ آن خندهٔ بیکام و دهان افسوس که خندهٔ ترا میبینند و آن خندهٔ تو ز چشم خلقان پنهان