رباعی شمارهٔ ۱۱۰۸

آمد بت خوش عربدهٔ می‌کشیم

بنشست چو یک تنگ شکر در پیشم

در بر بنهاد بر بط و ابریشم

وین پرده همی زد که خوش و بیخویشم