| ای بیخبر بکوش که صاحب خبر شوی | تا راهرو نباشی کی راهبر شوی |
| در مکتب حقایق پیش ادیب عشق | هان ای پسر بکوش که روزی پدر شوی |
| دست از مس وجود چو مردان ره بشوی | تا کیمیای عشق بیابی و زر شوی |
| خواب و خورت ز مرتبه خویش دور کرد | آن گه رسی به خویش که بی خواب و خور شوی |
| گر نور عشق حق به دل و جانت اوفتد | بالله کز آفتاب فلک خوبتر شوی |
| یک دم غریق بحر خدا شو گمان مبر | کز آب هفت بحر به یک موی تر شوی |
| از پای تا سرت همه نور خدا شود | در راه ذوالجلال چو بی پا و سر شوی |
| وجه خدا اگر شودت منظر نظر | زین پس شکی نماند که صاحب نظر شوی |
| بنیاد هستی تو چو زیر و زبر شود | در دل مدار هیچ که زیر و زبر شوی |
| گر در سرت هوای وصال است حافظا | باید که خاک درگه اهل هنر شوی |