| طفیل هستی عشقند آدمی و پری | ارادتی بنما تا سعادتی ببری |
| بکوش خواجه و از عشق بینصیب مباش | که بنده را نخرد کس به عیب بیهنری |
| می صبوح و شکرخواب صبحدم تا چند | به عذر نیم شبی کوش و گریه سحری |
| تو خود چه لعبتی ای شهسوار شیرین کار | که در برابر چشمی و غایب از نظری |
| هزار جان مقدس بسوخت زین غیرت | که هر صباح و مسا شمع مجلس دگری |
| ز من به حضرت آصف که میبرد پیغام | که یاد گیر دو مصرع ز من به نظم دری |
| بیا که وضع جهان را چنان که من دیدم | گر امتحان بکنی می خوری و غم نخوری |
| کلاه سروریت کج مباد بر سر حسن | که زیب بخت و سزاوار ملک و تاج سری |
| به بوی زلف و رخت میروند و میآیند | صبا به غالیه سایی و گل به جلوه گری |
| چو مستعد نظر نیستی وصال مجوی | که جام جم نکند سود وقت بیبصری |
| دعای گوشه نشینان بلا بگرداند | چرا به گوشه چشمی به ما نمینگری |
| بیا و سلطنت از ما بخر به مایه حسن | و از این معامله غافل مشو که حیف خوری |
| طریق عشق طریقی عجب خطرناک است | نعوذبالله اگر ره به مقصدی نبری |
| به یمن همت حافظ امید هست که باز | اری اسامر لیلای لیله القمر |