| ای که در کوی خرابات مقامی داری | جم وقت خودی ار دست به جامی داری |
| ای که با زلف و رخ یار گذاری شب و روز | فرصتت باد که خوش صبحی و شامی داری |
| ای صبا سوختگان بر سر ره منتظرند | گر از آن یار سفرکرده پیامی داری |
| خال سرسبز تو خوش دانه عیشیست ولی | بر کنار چمنش وه که چه دامی داری |
| بوی جان از لب خندان قدح میشنوم | بشنو ای خواجه اگر زان که مشامی داری |
| چون به هنگام وفا هیچ ثباتیت نبود | میکنم شکر که بر جور دوامی داری |
| نام نیک ار طلبد از تو غریبی چه شود | تویی امروز در این شهر که نامی داری |
| بس دعای سحرت مونس جان خواهد بود | تو که چون حافظ شبخیز غلامی داری |