| دامن کشان همیشد در شرب زرکشیده | صد ماه رو ز رشکش جیب قصب دریده |
| از تاب آتش می بر گرد عارضش خوی | چون قطرههای شبنم بر برگ گل چکیده |
| لفظی فصیح شیرین قدی بلند چابک | رویی لطیف زیبا چشمی خوش کشیده |
| یاقوت جان فزایش از آب لطف زاده | شمشاد خوش خرامش در ناز پروریده |
| آن لعل دلکشش بین وان خنده دل آشوب | وان رفتن خوشش بین وان گام آرمیده |
| آن آهوی سیه چشم از دام ما برون شد | یاران چه چاره سازم با این دل رمیده |
| زنهار تا توانی اهل نظر میازار | دنیا وفا ندارد ای نور هر دو دیده |
| تا کی کشم عتیبت از چشم دلفریبت | روزی کرشمهای کن ای یار برگزیده |
| گر خاطر شریفت رنجیده شد ز حافظ | بازآ که توبه کردیم از گفته و شنیده |
| بس شکر بازگویم در بندگی خواجه | گر اوفتد به دستم آن میوه رسیده |