| تو همچو صبحی و من شمع خلوت سحرم | تبسمی کن و جان بین که چون همیسپرم |
| چنین که در دل من داغ زلف سرکش توست | بنفشه زار شود تربتم چو درگذرم |
| بر آستان مرادت گشادهام در چشم | که یک نظر فکنی خود فکندی از نظرم |
| چه شکر گویمت ای خیل غم عفاک الله | که روز بیکسی آخر نمیروی ز سرم |
| غلام مردم چشمم که با سیاه دلی | هزار قطره ببارد چو درد دل شمرم |
| به هر نظر بت ما جلوه میکند لیکن | کس این کرشمه نبیند که من همینگرم |
| به خاک حافظ اگر یار بگذرد چون باد | ز شوق در دل آن تنگنا کفن بدرم |