| زبان خامه ندارد سر بیان فراق | وگرنه شرح دهم با تو داستان فراق |
| دریغ مدت عمرم که بر امید وصال | به سر رسید و نیامد به سر زمان فراق |
| سری که بر سر گردون به فخر می‌سودم | به راستان که نهادم بر آستان فراق |
| چگونه باز کنم بال در هوای وصال | که ریخت مرغ دلم پر در آشیان فراق |
| کنون چه چاره که در بحر غم به گردابی | فتاد زورق صبرم ز بادبان فراق |
| بسی نماند که کشتی عمر غرقه شود | ز موج شوق تو در بحر بی‌کران فراق |
| اگر به دست من افتد فراق را بکشم | که روز هجر سیه باد و خان و مان فراق |
| رفیق خیل خیالیم و همنشین شکیب | قرین آتش هجران و هم قران فراق |
| چگونه دعوی وصلت کنم به جان که شده‌ست | تنم وکیل قضا و دلم ضمان فراق |
| ز سوز شوق دلم شد کباب دور از یار | مدام خون جگر می‌خورم ز خوان فراق |
| فلک چو دید سرم را اسیر چنبر عشق | ببست گردن صبرم به ریسمان فراق |
| به پای شوق گر این ره به سر شدی حافظ | به دست هجر ندادی کسی عنان فراق |