فیلم شیرین یک رویداد سینمایی و تصویری است. یک فیلم که براساس واکنش صورت‌ها شکل می‌گیرد. شاید بعضی‌ها مانند «اندرو پولور» منتقد روزنامه گاردین چنین اعتقادی نداشته باشند؛ «واقعاً ناراحت کننده است که در سالن سینما بنشینی و واکنش عده‌یی دیگر از تماشاگران سینما را روی پرده تماشا کنی.» کلوزآپ‌های ساده از صورت‌های کسانی که دارند فیلمی ‌را تماشا می‌کنند. همه تماشاگران زن‌اند و فیلمی ‌که دارند تماشا می‌کنند داستان خسرو و شیرین است؛ یک داستان عاشقانه نیمه اسطوره‌یی ایرانی با درون مایه از خودگذشتگی زنانه. مشقت‌های شیرین سیل اشک را بر دیدگان تماشاگران فیلم جاری می‌سازد و صحنه‌های دیگر چون گاز گرفتن لب‌ها، بازی با روسری و توجه محض، همگی بیانگر روایت کلامی ‌فرعی دیگرند.
داستان عامیانه، قدری از کسالت فیلم می‌کاهد و جنبه‌های بصری، ظرافت‌هایی دارند که به چشم نمی‌آیند مثل چهره‌های ترسناکی که در صندلی‌های ردیف‌های عقب نشسته اند. البته اینکه منظور او از این چهره‌های ترسناک آیا مردان غایب و حاضر فیلم است که در پشت صحنه ناظران این تحولات هستند، باز هم برداشت این منتقد است. اکنون که این روزها فیلم «شیرین» را در هر کوی و برزنی می‌توانیم پیدا کنیم فرصتی است تا هم این نقدها را با هم مرور کنیم و هم نظر کارگردانش را بدانیم؛ حرف‌هایی که کیارستمی ‌در این نمایش فیلم گفته و در این روزها بارها شنیده شده است. به یاد داشته باشیم کیارستمی ‌برای ساخت این فیلم که آن را یکی از سخت‌ترین تجربه‌هایش می‌داند دو سال زحمت کشیده و پنج ماه صرف تدوین این فیلم شده است.

منبع: کافه سینما

نوشته شیرین- عباس کیارستمی اولین بار در مستانه. پدیدار شد.