ایضا فی‌الغزل

متی جمع شملی بالحبیب المغاضب

و کیف خلاص القلب من یدسالب

اظن الذی لم یرحم الصب اذبکی

یقایس مسلوب الفؤاد بلاعب

فقدت زمان الوصل والمرء جاهل

بقدر لذیذ العیش قبل المصائب

تجانب خلی والوداد ملازمی

و فارق الفی والخیال مواظبی

ولم اربعدالیوم خلا یلومنی

علی حبکم الا نأیت بجانبی

الیک بتعنیف اللوائم عن فتی

سبته لحاظ الغانیات الکواعب

لقد هلکت نفسی بتدلیه الهوی

و کم قلت فیما قبل یا نفس راقبی

اشبه ما القی بیوم قیامه

و سیل دموعی بانتثار الکواکب

و ان سجع القمری صبحا اهمنی

لفقد احبائی کصرخه ناعب

اری سحبا فی الجو تمطر لؤلؤا

علی‌الروض لکنا علی کحاصب

الام رجائی فیه والبعد مانعی

و کیف اصطباری عنه والشوق جاذبی

و من ذاالذی یشتاق دونک جنه

دع النار مثوای و انت معاقبی

عزیز علی السعدی فرقه صاحب

و طوبی لمن یختار عزله راهب

و هذا کتاب لا رساله بعده

لقد ضج من شرح الموده کاتبی

درباره سعدی

ابومحمد مُصلِح‌الدین بن عَبدُالله نامور به سعدی شیرازی و مشرف الدین (۵۸۵ یا ۶۰۶ – ۶۹۱ هجری قمری، برابر با: ۵۶۸ یا ۵۸۸ - ۶۷۱ هجری شمسی) شاعر و نویسندهٔ پارسی‌گوی ایرانی است. آوازهٔ او بیشتر به خاطر نظم و نثر آهنگین، گیرا و قوی اوست. جایگاهش نزد اهل ادب تا بدان‌جاست که به وی لقب استاد سخن و شیخ اجل داده‌اند. آثار معروفش کتاب گلستان در نثر و بوستان در بحر متقارب و نیز غزلیات و دیوان اشعار اوست که به این سه اثر کلیات سعدی می‌گویند.

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

به صورت خودکار کلمات فینگلیش را به فارسی تبدیل کن. در صورتی که می‌خواهید انگلیسی تایپ کنید Ctrl+g را فشار دهید.