ایضا فی الغزل

حدائق روضات النعیم وطیبها

تضیق علی نفس یجور حبیبها

فیالیت شعری ای ارض ترحلوا

و بینی و بین الحی بید اجوبها

ذکرت لیالی الوصل و اشتاق باطنی

فیا حبذا تلک اللیالی و طیبها

و مجلسنا یحکی منازل جنه

و فی ید حوراء المحله کوبها

بقلبی هوی کالنمل یا صاح لم یزل

تقرض احشائی و یخفی دبیبها

فلا تحسبن البعد یورث سلوه

فنار غرامی لیس یطفی لهیبها

و جلباب عهدی لایرث جدیده

و روضه حبی لایجف رطیبها

سقی سحب الوسمی غیطان ارضکم

و ان لم یکن طوفان عینی ینوبها

منازل سلمی شوقتنی کابه

و ما ضر سلمی ان یحن کئیبها

بکت مقله السعدی ما ذکرالحمی

واطیب ما یبکی ادیار غریبها

درباره سعدی

ابومحمد مُصلِح‌الدین بن عَبدُالله نامور به سعدی شیرازی و مشرف الدین (۵۸۵ یا ۶۰۶ – ۶۹۱ هجری قمری، برابر با: ۵۶۸ یا ۵۸۸ - ۶۷۱ هجری شمسی) شاعر و نویسندهٔ پارسی‌گوی ایرانی است. آوازهٔ او بیشتر به خاطر نظم و نثر آهنگین، گیرا و قوی اوست. جایگاهش نزد اهل ادب تا بدان‌جاست که به وی لقب استاد سخن و شیخ اجل داده‌اند. آثار معروفش کتاب گلستان در نثر و بوستان در بحر متقارب و نیز غزلیات و دیوان اشعار اوست که به این سه اثر کلیات سعدی می‌گویند.

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

به صورت خودکار کلمات فینگلیش را به فارسی تبدیل کن. در صورتی که می‌خواهید انگلیسی تایپ کنید Ctrl+g را فشار دهید.