خانه | مولوی | دیوان شمس | غزلیات | غزل شمارهٔ ۳۲۲۲

غزل شمارهٔ ۳۲۲۲

اخرج عن‌المکان، یا صارم‌الزمان

واسبح سباح حوت فی قلزم‌المعانی

لا تبغ اتصالا نعت جسم

انی اری دنوا انی من‌التدانی

العبد لیس یرضی فی رقه شریکا

فلرب کیف یرضی فی ملکه بثانی

هل عاشق تصدیم عشوقتین جمعا

اعشق فان فیه تخلیص کل غانی

العشق نور روحی صبح الهوی صبوحی

امنیه و فیه مجموعه الامانی

ماالعشق یا معنا یشرک انا و انا

تقنی عن‌المدارک فی خالق‌الحسان

هذاالصدود خانی و النار فی جنانی

یزداد کل یوم عشقی بلا توانی

قلبی علیک یحرص یا رب لا تخلص

یارب زد وقودا سبحان من یرانی

سبحان من یرانی سبحان من رعانی

سبحان من دعانی من غیر امتحان

اسکت فلون خدی اوج دمعتی تودی

عشقا به تعالی عن صفوهالمعانی

درباره مولوی

جلال‌الدین محمد بلخی معروف به مولوی و مولانا و رومی (‎۶ ربیع‌الاول ۶۰۴، بلخ، یا وخش، – ۵ جمادی‌الثانی ۶۷۲ هجری قمری، قونیه) (۱۵ مهر ۵۸۶ - ۴ دی ۶۵۲ هجری شمسی) از مشهورترین شاعران ایرانی‌تبار پارسی‌گوی است. نام کامل وی «محمد ابن محمد ابن حسین حسینی خطیبی بکری بلخی» بوده و در دوران حیات به القاب «جلال‌الدین»، «خداوندگار» و «مولانا خداوندگار» نامیده می‌شده‌است. در قرن‌های بعد (ظاهراً از قرن ۹) القاب «مولوی»، «مولانا»، «مولوی رومی» و «ملای رومی» برای وی به کار رفته‌است و از برخی از اشعارش تخلص او را «خاموش» و «خَموش» و «خامُش» دانسته‌اند. زبان مادری وی پارسی بوده است.

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

به صورت خودکار کلمات فینگلیش را به فارسی تبدیل کن. در صورتی که می‌خواهید انگلیسی تایپ کنید Ctrl+g را فشار دهید.