خانه | مولوی | دیوان شمس | غزلیات | غزل شمارهٔ ۳۲۱۸

غزل شمارهٔ ۳۲۱۸

ترکبن طبقا عن طبق مولائی

انت کالروح و نحن لک کالاعضء

کیف یبقی فطنا، من نزل‌العشق به

کیف یروی کبد ذاب من استسقاء

کم خلقنا و نقضنا لک، لا عهد لنا

خدعه ان ضمن المفلس للایفاء

طاب ما ادبنی دهری بالضر ولم

یغن عنی ادب یصرف عنی دائی

عشقت جمله اجزاء وجودی قمرا

عاینته سحرا من افق الالاء

لا تؤاخذ فلکا حق اذا فارقه

قمر مثلک یا محترق الضواء

قله الصبر و الا انا فی‌المدح مسی

هل یجوز شبه‌الشی بلا اشیاء

یشعر العاشق و هو عجم فی عجم

فیک وارتج لسان العرب العرباء

غلب الفرد علی‌الشفع بلی واتحدا

ان تثنی شبح فی نظر الحولاء

درباره مولوی

جلال‌الدین محمد بلخی معروف به مولوی و مولانا و رومی (‎۶ ربیع‌الاول ۶۰۴، بلخ، یا وخش، – ۵ جمادی‌الثانی ۶۷۲ هجری قمری، قونیه) (۱۵ مهر ۵۸۶ - ۴ دی ۶۵۲ هجری شمسی) از مشهورترین شاعران ایرانی‌تبار پارسی‌گوی است. نام کامل وی «محمد ابن محمد ابن حسین حسینی خطیبی بکری بلخی» بوده و در دوران حیات به القاب «جلال‌الدین»، «خداوندگار» و «مولانا خداوندگار» نامیده می‌شده‌است. در قرن‌های بعد (ظاهراً از قرن ۹) القاب «مولوی»، «مولانا»، «مولوی رومی» و «ملای رومی» برای وی به کار رفته‌است و از برخی از اشعارش تخلص او را «خاموش» و «خَموش» و «خامُش» دانسته‌اند. زبان مادری وی پارسی بوده است.

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

به صورت خودکار کلمات فینگلیش را به فارسی تبدیل کن. در صورتی که می‌خواهید انگلیسی تایپ کنید Ctrl+g را فشار دهید.