غزلیاتدیوان شمسمولوی

غزل شمارهٔ ۳۲۱۵

یا ساقیهالمدام هاتی

وامحوا بمدامه صفاتی

من عین مدامه رحیق

لا تمزجها من‌الفرات

اشبع طربا و رو عیشا

لا تخش ملامهالوشاه

لا تسکر جاهلا لئیما

واسکر نفرا من الکفاه

قم فاسب بوجنتیک عقلی

قم فاقن بمقلتیک ذاتی

بشری بولوج روح قدس

ینجی نظری من‌الکفاه

لاخوف ولا فنا لذات

لا ینعشه من‌الممات

لا امن و لا امان حتی

اقطع طمعی من‌نجات

تبریز نحقتنی و الا

فاحسب بدنی من‌الموات

مولانا جلال‌الدین محمد بلخی

جلال‌الدین محمد بلخی معروف به مولوی و مولانا و رومی (‎۶ ربیع‌الاول ۶۰۴، بلخ، یا وخش، – ۵ جمادی‌الثانی ۶۷۲ هجری قمری، قونیه) (۱۵ مهر ۵۸۶ - ۴ دی ۶۵۲ هجری شمسی) از مشهورترین شاعران ایرانی‌تبار پارسی‌گوی است. نام کامل وی «محمد ابن محمد ابن حسین حسینی خطیبی بکری بلخی» بوده و در دوران حیات به القاب «جلال‌الدین»، «خداوندگار» و «مولانا خداوندگار» نامیده می‌شده‌است. در قرن‌های بعد (ظاهراً از قرن ۹) القاب «مولوی»، «مولانا»، «مولوی رومی» و «ملای رومی» برای وی به کار رفته‌است و از برخی از اشعارش تخلص او را «خاموش» و «خَموش» و «خامُش» دانسته‌اند. زبان مادری وی پارسی بوده است.

نوشته های مشابه

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *