خانه | مولوی | دیوان شمس | غزلیات | غزل شمارهٔ ۳۲۱۳

غزل شمارهٔ ۳۲۱۳

املا قدح البقا ندیمی!

من خمره دنک القدیم

صحیح المی و داو سقمی

من غمزه لحظک السقیم

للعشق ظعنت یا مقیما

والظاعن طالب المقیم

قد قیل بمن یراک یوما

بشراک بغیهه النعیم

لایدرک عادلی بعقل

فواره عشقی القدیم

قدامک روضهالمعالی

ایاک سعاد! ان تقیمی

هل اغد سعاد ذات یوم

سکران بذلک الحریم

تبریز و شمس و دین مولی

ذوالبهجه والید الکریم

درباره مولوی

جلال‌الدین محمد بلخی معروف به مولوی و مولانا و رومی (‎۶ ربیع‌الاول ۶۰۴، بلخ، یا وخش، – ۵ جمادی‌الثانی ۶۷۲ هجری قمری، قونیه) (۱۵ مهر ۵۸۶ - ۴ دی ۶۵۲ هجری شمسی) از مشهورترین شاعران ایرانی‌تبار پارسی‌گوی است. نام کامل وی «محمد ابن محمد ابن حسین حسینی خطیبی بکری بلخی» بوده و در دوران حیات به القاب «جلال‌الدین»، «خداوندگار» و «مولانا خداوندگار» نامیده می‌شده‌است. در قرن‌های بعد (ظاهراً از قرن ۹) القاب «مولوی»، «مولانا»، «مولوی رومی» و «ملای رومی» برای وی به کار رفته‌است و از برخی از اشعارش تخلص او را «خاموش» و «خَموش» و «خامُش» دانسته‌اند. زبان مادری وی پارسی بوده است.

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

به صورت خودکار کلمات فینگلیش را به فارسی تبدیل کن. در صورتی که می‌خواهید انگلیسی تایپ کنید Ctrl+g را فشار دهید.