خانه | مولوی | دیوان شمس | غزلیات | غزل شمارهٔ ۲۸۲

غزل شمارهٔ ۲۸۲

یا من لواء عشقک لا زال عالیا

قد خاب من یکون من العشق خالیا

نادی نسیم عشقک فی انفس الوری

احیاکم جلالی جل جلالیا

الحب و الغرام اصول حیاتکم

قد خاب من یظلل من الحب سالیا

فی وجنه المحب سطور رقیمه

طوبی لمن یصیر لمعناه تالیا

یا عابسا تفرق فی الهم حاله

بالله تستمع لمقالی و حالیا

یا من اذل عقلک نفس الهوی تعی

من ذله النفوس سریعا معالیا

یا مهملا معیشته فی محبه

اسکت کفی الا له معینا وکالیا

درباره مولوی

جلال‌الدین محمد بلخی معروف به مولوی و مولانا و رومی (‎۶ ربیع‌الاول ۶۰۴، بلخ، یا وخش، – ۵ جمادی‌الثانی ۶۷۲ هجری قمری، قونیه) (۱۵ مهر ۵۸۶ - ۴ دی ۶۵۲ هجری شمسی) از مشهورترین شاعران ایرانی‌تبار پارسی‌گوی است. نام کامل وی «محمد ابن محمد ابن حسین حسینی خطیبی بکری بلخی» بوده و در دوران حیات به القاب «جلال‌الدین»، «خداوندگار» و «مولانا خداوندگار» نامیده می‌شده‌است. در قرن‌های بعد (ظاهراً از قرن ۹) القاب «مولوی»، «مولانا»، «مولوی رومی» و «ملای رومی» برای وی به کار رفته‌است و از برخی از اشعارش تخلص او را «خاموش» و «خَموش» و «خامُش» دانسته‌اند. زبان مادری وی پارسی بوده است.

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

به صورت خودکار کلمات فینگلیش را به فارسی تبدیل کن. در صورتی که می‌خواهید انگلیسی تایپ کنید Ctrl+g را فشار دهید.